Communiceren met pubers… een hele klus of fijne uitdaging?

Afgelopen weken volgde ik heel wat webinars, seminaries maar via videoconferentie op het web, over ‘opvoeden van pubers’.

Een ervan ging over communiceren met jongeren.

We zijn ooit vertrokken van een opvoedingsstijl waar een ouder(e) het voor het zeggen had. Waar kinderen en jongeren, al dan niet met goesting, volgden wat die ouder(e) hen vroeg te doen. Zonder veel rekening te houden met wat de jongere uiteindelijk ook kon denken en voelen op dat moment. Van een gelijkwaardige relatie was niet veel sprake.
Toch is evenwaardigheid een fundamentele psychologische behoefte om aan relationele verbondenheid te kunnen werken.

Vergis je niet. Ook al zet een jongere/puber zich behoorlijk af tegen jou als ouder of begeleider, het is bijzonder belangrijk dat je aandacht blijft schenken.
Uit onderzoek blijkt dat jongeren klagen over het gebrek aan aandacht van ouders. Ze hebben meteen door dat je maar doet alsof. Ze hebben meer last van het feit dat er geen tijd is om te praten dan van het ‘streng’ zijn. Ze willen geen gelijk krijgen, maar alleen gehoord worden.

Een belangrijk signaal dus. En nog belangrijker hoe wij, als ouder of begeleider, hiermee om gaan.

Kijken door hun bril, willen begrijpen hoe het in hun wereld is en een praatkader, los of gepland, creƫren is de nieuwe uitdaging.
Erken dat hun gevoelens en gedachten echt en van waarde zijn en begrens. Maar niet vanuit je eigen angst om hen los te laten, maar vanuit het feit dat jongeren autonomie willen en zaken zelf willen doen, niet zoals jij het doet. Geef hen de kans verantwoordelijkheid te nemen voor hun beslissingen binnen het veilige kader dat wordt uitgezet.

Niets is leuker om een jongere te zien groeien binnen het veilige gegeven van gezin waar erkend, begrensd en autonomie gegeven wordt.

Voor wie meer wil, ik heb tonnen inspiratie.
Schrijf me gerust een mailtje (info@elineterryn.be)